Presidenti serb, Aleksandar Vuçiç, ka rikthyer vëmendjen me një deklaratë të fortë gjatë një interviste në podcastin “The Rest Is Politics: Leading” me bashkëprezantues Alastair Campbell, miku i Edi Ramës dhe ish këshilltar zyrtar i Tony Blair, ku denoncoi atë që i konsideron si sulme ekstreme dhe shpifje ndaj figurës së tij.
Në intervistë, Vuçiç trajtoi mënyrën se si, sipas tij, debatet politike shpesh kalojnë kufijtë e kritikës së zakonshme dhe shndërrohen në akuza të rënda që prekin jetën private dhe familjare të individëve publikë. Ai argumentoi se këto narrativë përdoren për të ndikuar perceptimin publik dhe për të dobësuar figurat politike përmes sulmeve personale dhe etnike.
“A mund ta kuptosh argumentin kur dikush po hedh një mallkim kundër teje? Duke shtuar madje se babai yt në të vërtetë nuk është babai yt, sepse nëna jote ka qenë një bushtër dhe ajo ka tradhtuar babain tend te supozuar me nje shqiptar dhe prandaj ti je kaq pro-shqiptar”, tha Vuçiç.
Deklarata e tij, e cila përfshin gjuhë fyese dhe akuza të pakonfirmuara, ka ngjallur reagime për shkak të ndjeshmërisë së lartë që kanë çështjet etnike në rajonin e Ballkanit.
Sipas Vuçiçit, qëllimi i këtyre narrativave është diskreditimi personal dhe politik i figurave publike, duke shkuar përtej debatit institucional dhe duke prekur aspektet familjare dhe identitare.
Për këtë temë edhe disa vite më parë, në një intervistë për Al jazeera gazetari shqiptar Fahri Musliu, komentoi akuzat që vijnë nga Serbia se ai është babai Aleksander Vuçiç.
“Nuk është hera e parë, sepse emri im përmendet prej 13 vitesh në media të ndryshme dhe në mesin e qytetarëve anembanë Ballkanit, si ato të serialeve spanjolle apo turke dhe mesa duket nuk do të jetë as hera e fundit. Emri dhe reputacioni im si gazetar tani po përdoret nga regjimi serb, duke akuzuar opozitën si kaq të ligë dhe duke sulmuar presidentin në mënyrë monstruoze. Dhe presidenti Vuçiç reagoi ndaj disa shpifjeve të portaleve të panjohura dhe brenda pak ditësh përmendi emrin tim disa herë në disa dalje televizive. Më vonë u shfaq edhe një video me babain e tij, nuk e di për çfarë arsye. Ajo video po qarkullon në rrjetet sociale dhe portale dhe Vuçiç ëshmon se unë nuk jam babai i tij, gjë që shkaktoi një ortek reagimesh në Serbi dhe Kosovë dhe në mbarë Ballkanin”, tha Mysliu.
Gazetari shqiptar i quajti si të neveritshme shkrimet e mediave të cilat sipas tij merren me thashetheme dhe trillime.
“Më e neveritshmja ishte një deklaratë e shkruar e shefit të kabinetit të presidentit të Kosovës në platformën X, e cila u raportua nga pothuajse të gjitha mediat në Kosovë.
Është e mjerë dhe e mjerë, e trishtueshme dhe primitive dhe shumë e papërgjegjshme kur, para së gjithash, politikanët, por edhe gazetarët, merren me thashetheme, trillime, shpifje dhe intimitetin e të tjerëve, për hir të ndonjë interesi dhe pafuqie personale, të pistë, pa duke menduar se po u shkaktojnë dëme të mëdha, fyerje dhe dhimbje mendore personave të tjerë të përmendur.
Nuk e kam takuar asnjëherë Aleksandër Vuçiçin, e vetmja gjë është se disa vite më parë kam kërkuar disa herë, përmes shërbimit të kontaktit të tij mediatik, të më priste për të diskutuar për këtë shpifje, por vetëm një herë mora përgjigjen se “presidenti nuk mund të marrë sepse eshte shumë i zënë”, tha ai.
Gjithashtu Mysliu bëri dhe një rezyme të shkurtër se si është njohur me nënën e presidentit serb.
“Nënën e tij Angjelinën e kam njohur që nga viti 1985 apo 1986, si dhe me dhjetëra kolege, gazetare nga i gjithë vendi i mëparshëm, kur jemi takuar për herë të parë në Kuvendin e Serbisë, prej nga kemi raportuar si korrespondent, ajo për RTV Novi Sad, dhe unë për të përditshmen e Prishtinës Rilindja. Ai bashkim në kuvende zgjati deri në shpërbërjen e ish-Jugosllavisë dhe formimin e Republikës së re Federative të Jugosllavisë. Ishte një grua me klas, e arsimuar dhe e kulturuar, një gazetare e vërtetë profesioniste, një kolege dhe shoqe e sinqertë, një grua e mirë dhe një nënë shumë e përkushtuar. Dhe më vjen keq që edhe ajo në kohët e vjetra ka përjetuar trauma të tilla nga njerëz të pandershëm, të cilëve nuk u intereson e vërteta dhe faktet. Nuk kam punuar asnjëherë në Televizionin e Serbisë as në Tanjug, siç deklarojnë disa psikopatë, apo shkruajnë media të ndryshme, madje dikush përmend se kam ardhur në Beograd në vitin 1968. Dhe e vërteta është kjo e mëposhtme, të cilën e përsëris për të disatën herë, edhe pse faktet nuk janë të rëndësishme për individët dhe disa media, për të mos folur për rrjetet sociale. Pas mbarimit të shkollës së mesme, në qershor të vitit 1967, më 1 nëntor, fillova punë si mësues në Shkollën Fillore “29. Nëntor” në, komunen e Dragashit. Pas kryerjes së shërbimit ushtarak më 28 prill 1971, vazhdova të punoj në të njëjtën shkollë deri në mes të tetorit 1972, kur erdha në Beograd për të studiuar. Më 1 nëntor 1972 fillova punë krahu në Pastërti Komunale të Beogradit, gruan time e lashë në shtëpi me një fëmijë gjashtëmuajsh dhe një nënë plakë. Dhe tani si mund të jem babai i Aleksandër Vuçiqit, i cili ka lindur më 5 mars 1970?”, tha ai.
