Plakja nuk ka të bëjë vetëm me shfaqjen e rrudhave ose ndjesinë e humbjes së energjisë: gjenet tona ndryshojnë gjithashtu, në heshtje, gjatë gjithë jetës, shkruan alute.eu.
Tani, një hartë epigjenetike e paprecedentë na tregon se si mosha ndryshon ADN-në në çdo organ, duke ofruar rrugë të reja për ngadalësimin e rënies biologjike.
Por çfarë është epigjenetika?
Nëse gjenetika është sekuenca e shkronjave në ADN-në tonë – një kod që mbetet i pandryshuar që nga lindja – epigjenetika merret me “shenjat” kimike që rregullojnë aktivitetin e saj.
Ndër më të studiuarat janë grupet metil, etiketa të vogla që aktivizojnë ose çaktivizojnë gjenet pa ndryshuar sekuencën e tyre.
Një grup studiuesish australianë analizuan mbi 15 000 mostra indesh njerëzore, duke mbuluar 17 organe të ndryshme dhe një gamë moshe nga 18 deri në 100 vjeç.
Ata studiuan metilimin e ADN-së – këto “etiketa kimike” të vogla – dhe ndërtuan atlasin më të gjerë epigjenetik të plakjes.
Rezultatet janë të habitshme: jo të gjitha indet plaken me të njëjtën shpejtësi.
Retina dhe stomaku grumbullojnë më shumë ndryshime sesa lëkura dhe qafa e mitrës. Disa organe, të tilla si muskujt dhe mushkëritë, madje tregojnë një humbje të metilimit me moshën, duke treguar trajektore unike për secilin ind.
