Nga Rigels Seliman
Në historinë e besimit, ka pasur gjithmonë profetë të rremë, njerëz që në mungesë të dritës së brendshme kanë zgjedhur të fshehin errësirën me dritën e uniformës së shenjtë. Sot, në një prej episodeve më të turpshme të mashtrimit publik me simbolet fetare, del në skenë Nikolla Xhufka, një individ që ka përdorur pa asnjë ndjesi përgjegjësie petkun e priftit, për t’i dhënë peshë egos dhe ambicieve të tij personale.
Xhufka nuk është as i shuguruar, as i njohur nga ndonjë autoritet kishtar të Kishës Ortodokse Autoqefale të Shqipërisë. Ai është një pseudo-prift, një figurë e vetëshpallur që ka përfituar nga mungesa e njohurive të njerëzve të thjeshtë dhe hapësirat boshe që krijon vakumi institucional. I veshur me uniformë të shenjtë, por i zbrazët nga çdo përmbajtje shpirtërore, ai e ka përdorur fenë si maskë – jo si udhë.
Aktet e tij nuk janë vetëm akte personale – janë fyerje publike ndaj Kishës Ortodokse, ndaj besimit të pastër të njerëzve, ndaj sakrificës së priftërinjve të vërtetë që jetojnë me ndershmëri e përulësi. Kur një mashtrues vesh rrobat e një shenjti, ai nuk turpëron vetëm veten, por njollos simbolin. Dhe kjo është më shumë se një shkelje etike – është një dhunim shpirtëror ndaj një kombi që ka derdhur gjak për lirinë e fesë.
Një pseudo-prift si Nikolla Xhufka mund të mashtrojë për pak kohë. Mund të ngrejë fasada kulti, të japë intervista, të përdorë flamuj e himne për të fshehur boshësinë shpirtërore. Por nuk do mundet kurrë të ketë shenjtërinë e atyre që shërbejnë në heshtje, me përkushtim, pa zhurmë – por me dritë.
Të jesh prift nuk është një rol – është një mision.
Të jesh prift nuk është lavdi – është përgjegjësi.
Dhe kush nuk e ndien këtë barrë, më mirë le ta heqë atë uniformë, para se ta bëjë pis përjetë.
Fakti që Nikolla Xhufka predikon ndasi, vetëshpallet si “kreu i kishës” dhe përdor tempullin për të ndërtuar kultin e vet personal, e vendos atë jo në rolin e bariut të shpirtërave, por të një manipuluesi të egos së vet. Ai nuk e përdor Kishën për të ngritur Zotin – e përdor Zotin për të ngritur veten.
Kjo nuk është thjesht çështje e kishës – është çështje morali publik. Sepse një komb që hesht kur profanohet shenjtëria, nesër mund të heshtë edhe kur profanohet e vërteta.
Prandaj është koha që autoritetet përkatëse, institucionet kishtare dhe opinionbërësit të ndërhyjnë me qartësi. Askush nuk mund të shpallet prift sepse e do pushtetin e një prifti. Askush nuk mund të përdorë besimin për të mashtruar besimtarët.
Dhe më e rëndësishmja: asnjë uniformë nuk e pastron shpirtin e ndotur. Por një shpirt i pastër e nderon uniformën, edhe pa e veshur.
