Nga Rigels Seliman
Ah, moj nënë… sa shumë më mungon! Ka mall që nuk shuhet kurrë dhe ka mungesa që koha nuk arrin t’i mbushë. Ti je mungesa ime më e madhe, lutja ime më e heshtur dhe kujtimi më i shtrenjtë. Çdo ditë që kalon më bind edhe më shumë se kishte të drejtë Robert Browning kur tha: “Nëna: çdo dashuri fillon dhe përfundon atje!”
Ka fjalë që lexohen dhe harrohen, por ka fjalë që bëhen jetë. Kjo thënie është e gdhendur në zemrën time, sepse ti ishe fillimi i gjithçkaje më të bukur në jetën time. Ti ishe dora që më ngriti kur rrëzohesha, zëri që më qetësonte kur kisha frikë dhe zemra që rrihte gjithmonë për mua. Dashuria jote ishte aq e madhe, sa edhe sot, kur nuk je më pranë meje, vazhdon të ma ngrohë shpirtin.
“Ka mijëra gra, por vetëm një nënë!”, thotë një proverbë boliviane. Sa e madhe është kjo e vërtetë! Në këtë botë mund të takosh mijëra njerëz, mund të fitosh miq, mund të njohësh shumë zemra, por vetëm një njeri të do para se të vish në këtë botë dhe vazhdon të të dojë edhe pasi ajo largohet prej saj. Vetëm një nënë di të falë pa kushte, të sakrifikojë pa u ankuar dhe të lutet për fëmijën e saj edhe në netët më të gjata.
Sot ti nuk je më mes nesh, por prania jote ndihet në çdo cep të jetës sime. Je në kujtimet e fëmijërisë, në mësimet që më le, në forcën që më dhe dhe në çdo vlerë që mbaj brenda vetes. Mungesa jote nuk është thjesht dhimbje; është një pjesë e zemrës sime që do të mbetet gjithmonë bosh.
Thonë se koha shëron gjithçka. Unë nuk e besoj. Koha na mëson vetëm të jetojmë me mallin. Ka plagë që nuk mbyllen kurrë, sepse janë plagë të dashurisë. Dhe dashuria për një nënë nuk njeh as kohë, as distancë, as fund.
Sot e kuptoj se pasuria më e madhe që kam pasur nuk ishin gjërat materiale, por fakti që pata privilegjin të quhesha fëmija yt. Ti më mësove se njeriu bëhet i madh jo nga ajo që ka, por nga dashuria që jep. Dhe ti dhe gjithçka nga vetja, pa kërkuar kurrë asgjë në këmbim.
Prehu në paqe, nëna ime e dashur. Ti nuk je më para syve të mi, por je përjetësisht në zemrën time. Do të më mungosh në çdo agim e në çdo mbrëmje, në çdo gëzim e në çdo vështirësi. Derisa të takohemi përsëri, emri yt do të mbetet lutja ime më e bukur, ndërsa dashuria jote do të jetë drita që do të ndriçojë gjithmonë rrugën e jetës sime.
Sepse nënat nuk vdesin kurrë; ato vazhdojnë të jetojnë në zemrat e fëmijëve të tyre.
