Nga Rigels Seliman
Nuk ka dhimbje më të madhe se të shohësh shtyllën e jetës tënde, nënën, të tretet dita-ditës nga një armik i padukshëm dhe i pamëshirshëm si Skleroza Laterale Amiotrofike (ALS) apo skleroza bulbare siç njihet ndryshe. Në moshën 67-vjeçare, kur ajo duhet të gëzonte frytet e një jete të mbushur me sakrifika, të gëzonte me fëmijët, bashkëshortin, nipërit dhe njerezit e saj të dashur, trupi i saj u kthye në një burg të heshtur. Kjo sëmundje mizore, që mjekësia ende nuk po arrin ta mposhtë dhe t’i gjejë ilaçin e kurën e duhur, ia mori lëvizjen dhe zërin, por kurrë nuk arriti t’ia thyente dot dinjitetin e shpirtit. Sot, ky shkrim është një lot i ngrirë në letër, një homazh i dhimbshëm por i mbushur me dritë për gruan që më dha jetën, dhe një klithmë ndërgjegjësimi për një nga sëmundjet më të vështira të njerëzimit.
Ditët e heshtjes dhe sytë që flisnin dashuri
Kur skleroza bulbare filloi të prekte muskujt e fytit dhe të folurit, bota jonë filloi të humbiste tingujt e saj më të bukur: zërin e nënës. Përballë kësaj humbjeje të shpejtë, mendja e njeriut dëshpërohet, kërkon shpjegime, fajëson rrethanat apo vaksinat, sepse është e tmerrshme të pranosh që je plotësisht i pafuqishëm. Por vetë nëna, me qetësinë e saj heroike, na mësoi se kur fjalët mbarojnë, fillon gjuha e shpirtit.
Në muajt e saj të fundit, nëna ime nuk mundi të hante, pinte dhe nuk mund të fliste, por sytë e saj ishin një libër i hapur. Ato flisnin për një dashuri që nuk njihte kufij mjekësorë. Çdo shikim i saj ishte një amanet i heshtur: “Ji i fortë, unë jam ende këtu.” ALS-ja mundi t’i merrte çdo muskul, por nuk ia preku dot kurrë dashurinë e pakushtëzuar të nënës.
Mesazhi im për botën, çfarë duhet të dimë për sëmundjen tinzare të ALS
Nga kjo sprovë e errët, kam nxjerrë mesazhe të rënda, por jetike, që çdo njeri duhet t’i dëgjojë: Skleroza ALS nuk prek vetëm një person, ajo prek gjithë familjen: Kjo sëmundje kërkon një forcë mbinjerëzore nga të afërmit, të cilët bëhen duart, këmbët dhe zëri i pacientit. Kujdesi ndaj tyre është akti më i lartë i dashurisë njerëzore.
Mjekësia ka nevojë për një përgjigje: ALS apo skleroza bulbare mbeten një mister i dhimbshëm. Është një thirrje për botën shkencore që të mos ndalet derisa të gjendet një kurë, sepse asnjë nënë dhe asnjë familje nuk duhet të kalojë më përmes këtij shkatërrimi pa pasur një shpresë shërimi.
Mos e lini për nesër përqafimin: Kjo sëmundje vjen si hajdut natën dhe të zhvesh nga të gjitha të mirat brenda pak muajsh. Vlerësojeni prindërit (babin dhe nënën) sot, dëgjojuani zërin sot, duajini dhe respektojini, sepse shëndeti dhe koha janë dhuratat më të brishta që kemi.
Pusho në paqe Nëna ime, Engjëlli im
Nëna ime iku në amshim në moshën 67-vjeçare, duke lënë pas një zbrazëti që asgjë nuk mund ta mbushë. Por ajo la pas edhe një trashëgimi të jashtëzakonshme qëndrese. Ajo nuk humbi; ajo thjesht u çlirua nga një trup që nuk i bindej më, për të fluturuar e lirë atje ku nuk ka më dhimbje, as paralizë dhe as heshtje.
Nënë, ALS-ja të mori zërin, por jehona e dashurisë sate do të rrahë në zemrën time për sa kohë të kem jetë. Ti je fitorja ime më e madhe mbi këtë sëmundje, sepse më mësove të dua pa kushte, edhe në mes të stuhisë.
I lehtë të qoftë dheu, drita ime e pashuar. Kujtimi yt do të jetë gjithmonë një homazh i gjallë për forcën e një nëne! Të dua në infinit deri ditën kur të takohemi sërish!
