Nga Rigels Seliman
Tirana dhe qytetet e tjera të Shqipërisë, madje edhe metropolet e Evropës e botës ku rrahin zemra shqiptare, janë mbërthyer nga një valë e vrullshme dhe e pandalshme protestash. Është vërtet bukur, teksa shikon një popull që zgjohet nga letargjia, që refuzon të heshtë dhe që guxon të kërkojë llogari sy ndër sy me pushtetin. Kushdo që ngre zërin dhe proteston me dinjitet kundër varfërisë plagosëse, korrupsionit që gërryen të ardhmen, kriminalitetit galopant, shpopullimit që po zbraz shtëpitë tona, keqqeverisjes kronike, apo kundër një arsimi e shëndetësie që lënë tmerrësisht për të dëshiruar, meriton mbështetjen më të pakursyer të çdo shqiptari. Këto revolta janë oksigjeni i një demokracie të gjallë, ku qytetari refuzon të jetë thjesht një numër në kutitë e votimit dhe merr në dorë fatet e veta. Ky është fillimi i një vetëdijeje të re kombëtare, ku populli kthehet në sovranin e vërtetë të vendit të tij.
Por, rreziku i madh lind atëherë kur kjo energji e jashtëzakonshme keqpërdoret dhe kauza e drejtë ngatërrohet me sabotimin e vetvetes. Kur shikon qytetarë që ngrihen në protestë kundër investimeve të mëdha strategjike, siç po ndodh së fundmi me projektet në Zvërnec apo gjetkë ku sipërmarrësit e huaj kanë shfaqur interes jetik për të investuar – përballemi me një lajthitje të vërtetë kolektive, një absurditet që të le pa fjalë. Si mund të kërkohet me ngulm punësim dhe mirëqenie, duke dëbuar pikërisht ata që sjellin kapitalin, teknologjinë dhe zhvillimin? Ky është një paradoks i rrezikshëm ku me njërën dorë kërkojmë bukë dhe me tjetrën thyejmë mjetet e punës që na ofrohen.
Me protestat e këtij lloji, ku sulmohet verbërisht progresi ekonomik në emër të kauzave të paqëndrueshme, dëmtohet rëndë dhe në mënyrë të pariparueshme imazhi ndërkombëtar i Shqipërisë. Ne rrezikojmë të frikësojmë e të largojmë investitorët e mëdhenj që e shohin vendin tonë si një mundësi të artë, por edhe turistët e huaj që zgjedhin bregdetin dhe malet tona për të pushuar. Këta të fundit vijnë sepse kërkojnë siguri, stabilitet dhe atë mikpritjen e famshme shqiptare, jo rrugë të bllokuara dhe histeri kolektive kundër zhvillimit. Nuk mund të ndërtojmë kurrsesi një Shqipëri evropiane duke u kthyer në një bunker ideologjik që refuzon modernizimin dhe kapitalin e huaj.
Çdo investim që vjen nga jashtë është një vend pune më shumë për një të ri që përndryshe do të merrte rrugët e emigrimit, është një mundësi më shumë për bizneset lokale dhe një rritje e drejtpërdrejtë e mirëqenies së përgjithshme. Prandaj, teksa duhet të jemi në ballë të çdo proteste që kërkon drejtësi sociale, liri dhe mbrojtje të të drejtave njerëzore, duhet të distancohemi prerazi nga çdo lëvizje absurde që rrëzon urat e zhvillimit ekonomik. Le të protestojmë për të ndërtuar shtet, jo për të shkatërruar ekonominë; le të bërtasim për drejtësi, por kurrë të mos bëhemi pengesë për të ardhmen e fëmijëve tanë. Shqipëria nuk ka kohë për të humbur me llogore të sajuara që na lënë pas në kohë, ndërsa bota marshon përpara drejt progresit.
