Nga Tatjana Ceno
Në shtëpinë time të vogël, ku era e punimeve të qilimave ndihet si një thellim i harruar në rrëfimin e kohës, unë shikoj rrethuar nga qilimat që unë vetë i kam punuar me kujdes dhe dashuri për një gjysmë shekulli. Ndër to, të gjitha zërin tim, zërin e një qilimpunueseje me përvojë 40-vjeçare, që ka kujtuar dhe rikrijuar trashëgiminë e qilimtarisë në çdo ngjyrë dhe vijë. Por në ditët e sotme, fryma e humbjes po më përfshin. Me kalimin e kohës, tradita e qilimave po humbet rrënjët e saj, duke lënë prapa vetëm kujtime dhe nostalgji për një kohë kur punimi dore ishte një art i çmuar dhe respektuar. Si një qilimpunuese me përvojë, ndiej peshën e kësaj humbjeje më thellë se kurrë më parë. Tradita e qilimave nuk është thjesht një praktikë e vjetër; ajo është një pjesë e identitetit tonë kulturor. Për mua, ajo është një mënyrë për të shprehur kreativitetin tim dhe për të lidhur me trashëgiminë time të lashtë. Por tani, me rënien e interesit dhe mungesën e mbështetjes për qilimpunuesit, ndiej sikur po humbet një pjesë e thellë e vetvetes sime. Në këto momente, ndiej nevojën për të bërë diçka për të shpëtuar këtë traditë të çmuar. Me përvojën time të gjatë në punimin e qilimave, ndiej përgjegjësinë për të ndihmuar të tjerët të kuptojnë rëndësinë dhe bukurinë e kësaj praktike. Duke ndarë dijen time dhe duke frymëzuar të rinjtë të marrin pjesë në këtë art të lashtë, mund të shpëtojmë një trashëgimi të çmuar nga humbja e sigurt.
Argumenti
Në një kohë kur botën tonë e mbajnë peng teknologjia dhe inovacioni, është e rëndësishme të mos harrojmë trashëgiminë tonë kulturore. Tradita e punimit të qilimave në tezgjahështë një prej këtyre trashëgimeve, e cila vazhdon të mbijetojë, por nën një kërcënim të vazhdueshëm nga mungesa e vlerësimit dhe mbështetjes.Qilimpunuesit janë mbajtëset e një trashëgimie të çmuar, por në të njëjtën kohë ato përballen me sfida të mëdha. Për shumicën e tyre, puna e qilimisë nuk është vetëm një mënyrë për të fituar jetesën, por një formë e artit dhe identitetit. Por qilimpunuesit përballen me sfida të mëdha për të mbijetuar në një mjedis ku teknologjia dhe industrializimi janë në rritje.
Përfundimi
Për të ruajtur trashëgiminë e punimit të qilimave dhe për të mbështetur qilimpunuesit, ne duhet të kthehemi te rrënjët tona kulturore. Duhet të vlerësojmë dhe të promovojmë qilimin si një art dhe si një trashëgimi e çmuar kombëtare. Për të siguruar që zëri i qilimpunuesit të vazhdojë të dëgjohet, duhet të kujdesemi për mbështetjen dhe përparimin e kësaj industri tradicionale, duke siguruar vazhdimësinë dhe zhvillimin e saj për brezat e ardhshëm.Sidoqoftë, për të arritur këtë, nevojitet një përkushtim i përbashkët. Qilimpunuesit e mëdhenj dhe të rinjtë duhet të bashkëpunojnë për të ruajtur dhe përhapur trashëgiminë e qilimave në të gjithë vendin tonë. Vetëm në këtë mënyrë, mund të shpëtojmë traditën tonë të çmuar dhe të sigurojmë që ajo të vazhdojë të jetojë për brezat e ardhshëm. Prandaj, si një qilimpunuese me përvojë 40-vjeçare, unë bëj thirrje për një angazhim të përbashkët për të ruajtur këtë trashëgimi të çmuar. Le të punojmë së bashku për të mbrojtur qilimat, për të ruajtur trashëgiminë tonë kulturore, dhe për të siguruar që fryma e punimit të qilimave të mos humbasë kurrë nga vendi ynë.
